Als beeldend kunstenaar zoek ik in mijn werk naar de mystieke, metafysische verbinding tussen mens, natuur en kosmos. Mijn schilderijen proberen iets op te roepen van wat de Duitse theoloog Rudolf Otto omschreef als het numineuze: de diepe, ontzagwekkende en ondoorgrondelijke ervaring van een werkelijkheid die rationele begrippen overstijgt.

Mijn artistieke visie wortelt in drie grote historische en stilistische stromingen:
– De Romantiek: Ik voel een sterke verwantschap met de filosofie en poëzie van Novalis en de atmosferische, introverte landschappen van Caspar David Friedrich, waarin de natuur fungeert als spiegel van de ziel.
– Het Duitse Expressionisme: De melancholische, gelaagde poëzie van Georg Trakl en de rauwe, emotionele beeldtaal van schilders als Oskar Kokoschka inspireren de expressieve kracht en dynamiek in mijn composities.
– De New York School: De abstracte weidsheid en spirituele geladenheid van het Amerikaanse abstract expressionisme en de colorfield painting uit de jaren vijftig en zestig – met name het monumentale kleurgebruik van Mark Rothko en de schilderkunstige dynamiek van Willem de Kooning – vormen een directe inspiratiebron voor mijn gelaagde kleurvlakken en atmosferische zeegezichten.

Ik heb nooit de behoefte gevoeld om ten koste van alles iets nieuws te bedenken, maar wil ingaan op wat ik wezenlijk acht aan kunst. Mijn werk zie ik als een vorm van romantisch expressionisme, gedragen door wat ik kosmovitalisme noem: het besef dat we deel uitmaken van een grotere, nooit volledig te doorgronden werkelijkheid. Het verlangen om die verbondenheid voelbaar te maken vormt de drijfveer van mijn kunstenaarschap. Het gaat dus niet om vernieuwing of volmaakte schoonheid, maar om zeggingskracht.